Achteraf doet de toespraak van de Geer dan ook kinderlijk naïef aan. Dacht hij werkelijk dat de voormalige korporaal uit Bohemen zich ook maar iets aantrok van het internationaal recht? 
De Geer stond bekend als een vaardige minister van Financiën, maar hij had geen verstand van buitenlandse politiek. Het noodlot bepaalde dat uitgerekend hij op 10 augustus '39 regeringsleider werd. Alsof er niets aan de hand was ging de kersverse premier nog gewoon op vakantie in het buurland. Teruggeroepen vanwege de acute oorlogsdreiging in Europa schijnt hij in de trein aan een Duitse medereiziger gevraagd te hebben of de situatie werkelijk zo ernstig was als de kranten schreven. Het gebrek aan daadkracht van deze man kan symbool staan voor het kortzichtige beleid van Nederland in die jaren. De tragiek van de Geer was dat hij een leidersrol kreeg die hij niet ambieerde. Het lukte hem dan ook niet uit de schaduw van Colijn te treden.