Vliegveld Valkenburg

Mei 1940

We moesten het veld alleen maar zo veroveren dat de vliegtuigen konden landen, de rest zou het 47e Infanterie Regiment opknappen. 
We hadden twee grote tegenvallers. Ten eerste ontbrak mijn tweede peloton. Onderweg had de formatieleider van de Junkers zich bij de verkeerde vlucht aangesloten. Daarom was aan één kant van het front, richting Valkenburg helemaal niemand. Dus werden de mitrailleur stellingen van het Hollandse bataljon domweg niet aangevallen. Die schoten op de infanteristen in de landende vliegtuigen.

Dat viel niet op te lossen. Dat was de eerste tegenslag.
De tweede was het drassige veld. De toestellen bleven gewoon in het gras steken. Sommige zijn voorover gekanteld, staart omhoog. Toen er zo'n twintig toestellen waren geland was het veld vol. Er kon geen toestel meer bij. Dus de overige dertig zijn volledig bemand doorgevlogen.

Niet ver van ons af waren de mitrailleurstellingen en als we niet die handgranaten hadden gehad en goed getraind waren in het gooien, we konden wel zeventig tot tachtig meter ver gooien, dan waren wij ook in de pan gehakt. De Tsjechische handgranaten hebben ons gered.

Zesendertig man heb ik verloren. En wat bereikten we ermee?
We veroverden het veld en dan is het onbruikbaar. Dat is toch waardeloos. De doden die ik daar heb gehad, dat was toch voor niets!